Cama vuran akşam güneşi perdeyi delip geçerek odanın duvarlarını adeta bir sahne spotu gibi aydınlatıyordu. Temmuz sıcakları iyice bastırmıştı. Nilgün, o gece giyeceği elbiseyi dolabından çıkarıp özenle yatağın üzerine serdi. Bodrumlular için bir yaz geleneğine dönüşen "Beyaz Gece" davetine katılacaktı bu akşam. Konukların hepsi bembeyaz giyinecekti.

Oldum bittim severdi beyaz rengi. Özellikle yazın, bronzlaşan tenine bir başka yakıştığını düşünürdü. 

Makyajını yapmak üzere aynanın karşısına geçip oturdu ve şöyle bir baktı kendine. Yaşına göre hala çok güzel bir kadın sayılırdı. Zarif boynundan süzülen gür, kızıl kestane saçları, derin kehribar gözleri ve oturmuş yüz hatlarıyla egzotik bir güzelliği vardı. Ama o, aynaya her baktığında sahip oldukları yerine eksikleri gözüne çarpardı. Yüzünü “renksiz ve soluk”; tenini ise “esmer” bulurdu. Tanrı’nın yarım bıraktığını düşündüğü o renklendirme işini makyajla tamamlamak ister gibi, boy boy fırçalarla yüzüne adeta bir ressam edasıyla yeniden hayat verirdi. Her fırça darbesi, derine kazınmış bir güvensizliği örtme çabasıydı.

Dış görünüşüne dair duyduğu derin güvensizlik çocukluğuna dayanıyordu. Çirkin ördek yavrusu masalındaki gibi serpilip bir kuğuya dönüşünceye dek çevresi tarafından hep hor görülmüştü. Ama en çok gücüne giden ilkokul yıllarında sınıf arkadaşlarının esmer teniyle alay etmesiydi.Ah, çocuklar... Ne kadar da kolay acıtırlardı birbirlerinin canını, çoğu zaman bilmeden.

Nilgûn, adında bile bir renk taşıyordu oysa: Nil nehrinin rengi... Doğduğu yıllarda Refik Halit Karay’ın popüler romanından esinle koymuşlardı adını. Belki de teni bu yüzden uzak ve sıcak diyarların izini taşıyordu. Ama sınıf arkadaşlarının ona"Habeş!" diye seslenmesinden usanan Nilgün için bu isim bir gurur kaynağı değil, tam tersine aksiliklerin başladığı yerdi. O yüzden adını da sevmezdi işte. 


Üstelik bu yaftalanma sadece sınıf arkadaşlarıyla kalsa yine iyiydi; sınıf öğretmeni de yarasına tuz basarcasına derste ona hep "kara kızım" diye hitap ederdi. Öğretmenden cesaret alan çocuklar ise gitgide arsızlaşırdı.

Okuldaki mutsuzluğu derslerini olumsuz etkilemeye başladığı noktada, annesi öğretmenden yardım istemeyi denemiş ama bu tatsız durum ilkokul ikinci sınıfın bahar dönemine kadar devam etmişti. Ta ki artık öğretmeni dahi isyan ettiren o olaya dek.

***

Henüz tuzlu erik okul çıkışı sıralanan satıcıların tezgahlarına düşmemişti ama eli kulağındaydı. İstanbul’a baharın geldiği, sabahları üşüten öğleden sonraları terleten o nisan günlerinden biriydi. Hani azıcık koşup oynayınca siyah önlüğün yakasının terden iz yaptığı zamanlar... 

O sabah sınıfa giren öğretmen, yaklaşan 23 Nisan Çocuk Bayramı kutlamalarıyla ilgili bilgi verdi. Okul adına geçit törenine katılacak öğrencilerin her birinin farklı bir rengi temsil edeceğini ve o renkte giyineceğini söyledi.

Nilgün çekinerek parmak kaldırdı:— Öğretmenim, ben beyaz olabilir miyim?

Arka sıradan Asuman hemen atıldı:— Sen beyaz olamazsın ki, sen karasın!

Nilgün başını öne eğerken, öğretmen Asuman’ı azarladı: “İzin almadan konuşma! Kimin ne giyeceğine ben karar veririm.” 

Derken zilin çalmasıyla birlikte çocuklar tebeşir ve ter kokusu sinmiş havasız sınıfın loş koridora açılan kapısından itiş kakış çıkarak bahçeye koştular. O gün bir daha tören konusu konuşulmadı. Nilgünse, beyaz rengin öğretmenin gözdesi Zuhal’e verileceğinden neredeyse emindi. 

***

Fakat birkaç gün sonra liste açıklandığında kulaklarına inanamadı: Beyaz renk Nilgün’ün, kırmızı ise Zuhal’indi. İki arkadaş geçidin önünde yürüyecek, Türk bayrağının simgesi olarak kartondan ay ve yıldız şekilleri taşıyacak ve bir de şiir okuyacaklardı.

Sevinçten içi içine sığmayarak koşar adım eve vardı o gün. Müjdeyi annesine verdi hemen. O hafta sonu törende giyeceği elbise için kumaş almaya gittiler. Annesi Nilgün’e köpük köpük kırmalı etekli bembeyaz bir elbise dikti. Tören günü, saçlarına şekil verip, başına üzerinde hilal olan bir de taç taktılar.

 Bembeyaz elbisesi ve omuzlarından dökülen bukle bukle saçlarıyla stadyumda çekilen o fotoğrafı hala saklardı. Sınıfta ona "sen karasın" diyen arkadaşlarının gözlerinin içine bakarak okumuştu şiirini:

“Ben beyazım, karbeyaz. Bu renge ne desem az... Temizlik rengiyim ben, bulutun dengiyim ben.”

Şimdi, yıllar sonra aynada beyaz elbisesinin kıvrımlarını düzeltirken tıpkı o tören günündeki gibi mağrur hissediyordu kendini. Acaba, öğretmeni o gün hatasını anlayıp insafa geldiği için mi vermişti o rengi yoksa otoritesini sarsan şımarık bir öğrenciye had bildirmek için mi? Bilmiyordu. Ama ne çocukların acımasızlığı silinmişti zihninden ne de öğretmeninin o olaya dek sürdürdüğü ayrımcı tavrı. Yarasının yeri hâlâ hafifçe sızlıyor; o gün yaşadıkları bugününü gölgelemeye devam ediyordu.Çocukken kendisinden esirgenen takdiri, bugün güzelliğine sıkı sıkıya sarılarak telafi etmeye çalışması bu yüzdendi belki de. 

Bu gece katıldığı davette hiç kimse aynanın arka yüzündeki o örgü saçlı, mahzun kız çocuğunu görmeyecekti. Nilgün ise bir zamanlar çevresinden sadece sevgi ve şefkat bekleyen o çocuğun hikayesini içine gömerek, gülümsemeye devam edecekti.

Bodrum’un mehtabı ve yakamozlarıyla aydınlanan Beyaz Geceler’de gölgeler, işte böyle saklanacaktı.