Nisan 2024
İngilizler duygularını belli etmeyi sevmedikleri için soğuk addedilir. Hatta bir filmde çok güldüğüm, aklıma kazınmış bir sahne vardı. Kahramanımız “Sarılmak yok, canım. Biz İngiliziz. Sadece atlara ve köpeklere şefkat gösteririz,” diyordu.
Doğrusu İngilizler gerçekten atlara ve köpeklere düşkünler. Hatta gözlemlerime dayanarak rahatlıkla köpeklerinin bakımına kendilerinden daha fazla önem gösterdiklerini söyleyebilirim. Duygularını belli etmeme konusuna gelince…Yıllar geçip, hayat kazıkları biriktikçe, İngilizlerin seçici olmakla doğru yaptıklarını anladım. Bugün başıma gelen bir olaysa, onlara duygusuz yakıştırması yaparak aslında haksızlık ettiğimizi düşündürdü.
İlkbaharın doğayı kış uykusundan uyandırdığı, parkları bahçeleri tomurcuklara bezediği bir Pazar sabahı, güneşli havayı fırsat bilerek köpeğim Bailey’i de alıp Hyde Park’ın yolunu tuttum. Parkın köşesine yaklaşırken orta yaşlarda, düzgün giyimli bir adam izin isteyip köpeğimi sevmek istedi. Doğrusu izin verdim ama bir taraftan tedirgin de olmadım değil. Zira Londra sokakları bu aralar tekinsiz. Hırlısı, hırsızı, kapkaççısı cirit atıyor. Bir elimde tasma, bir elimde poo bag, çantama hakim olmaya çalışırken,bir yandan adamın niyetini tartıyordum.
Normalde uzaklaşıp gitmesini bekleyeceğim adam, bu kez Bailey’nin ismini, cinsini ve yaşını sordu. Bir taraftan köpeği okşamaya devam ediyordu. Benim ilgi şımarığı prenses mest tabii. Sorularına kibarca cevap verdikten sonra tam dönüp gidecektim ki birden adamın dili çözülüverdi. Başladı anlatmaya. Onun da aynı cins bir köpeği varmış ve yakın zamanda ölmüş. Adam yakın dostunu kaybetmenin yasını yaşıyormuş meğer. Sohbet ettiğimiz o birkaç dakika içinde köpeğini anlatırken seçtiği kelimeleri, ses tonunun tıpkı duyguları gibi dalgalanışını görmenizi isterdim.
Sırtımı dönüp öylece gitmeye gönlüm razı olmadı. Durdum ve dinledim. Önce bana ayaküstü telefonundan köpeğinin bir videosunu gösterdi. Evet, bu esnada çantama sıkı sıkı yapışmıştım ve bir yandan da adamdan şüphe ettiğim için gizliden utanıyordum. Adam, videoda köpeğinin kendisiyle adeta konuşurcasına nasıl havladığını göstermeye çalışıyordu. Yetmedi, son olarak ailesiyle whatsapp group call yapmak için izin istedi. Onları aradı ve kaybettiği köpeğinin neredeyse ikiziyle karşılaştığını söyledi. Telefonu kapattıktan sonra kaybı için üzüldüğümü söyleyip, izin isteyerek ayrıldım yanından.
Parkta yürürken, bunca duyguyu içinde yaşamanın yorucu olup olmadığı, ama daha önemlisi, duyguları dışa vurmakla duygusuz olmanın farklı şeyler olduğu üzerine düşündüm. İngilizler soğuk ve duyarsız değillerdi. Sadece güvende hissettiklerinde paylaşıyorlardı. Hayvan sevgisinin ardında yatan şey belki biraz da hayvanların sevgiyi insanlar gibi suistimal etmeyeceklerine olan inançtı. Benim köpek sahibi olmam, parka giderken karşılaştığım adamın bana açıldığı takdirde onun duygularını anlayacağıma dair güven veren bir işaretti. O gün kafamdaki önyargılardan biri daha silinmiş oldu.