Ekim 2026

Uzun zaman önce kendime bir söz vermiştim: Her yıl daha önce hiç yapmadığım en az üç aktiviteye katılacaktım. Londra’ya taşınmamın üçüncü yılında, Covid’i geride bıraktıktan sonra, arkadaşlarımın önerisiyle SJWWC Kadınlar Kulübü’ne üye oldum. Kulüp, cüzi bir yıllık aidat karşılığında üyelerine turistik gezilerden sanat atölyelerine, konuk konuşmacıların katıldığı sohbetlerden tiyatro oyunlarına kadar pek çok aktiviteye katılma imkânı sunuyor. Öncelikli amacıysa çoğunluğu expatlerden oluşan üyeleri kaynaştırmak.

Üzerinde çalıştığım proje tamamlanma aşamasına yaklaşırken, yine kendimi ihmal etmeye başladığımı fark ettim. Geçmiş deneyimlerimden ders alarak bu kez biraz yavaşlamam gerektiğini hissedip, kulübün programına göz atmaya karar verdim. İki üyenin, Carolina ve Kristy’nin, dönüşümlü olarak evlerinde düzenledikleri sanat atölyesinin duyurusu gözüme çarptı. Doğrusu, program açıklamasından beni tam olarak neyin beklediğini anlayamasam da atölyeye kaydoldum.

Adrese vardığımda, mutfaktan kahvelerini ve çaylarını almış kadınlar salonda sohbet ediyorlardı. Aşağı yukarı aynı yaşlarda, ama farklı etnik kimliklerden on kadındık. Tanışmanın ardından Kristy ve Carolina o haftanın temasını anlatmaya başladı. Başlığımız “Oyun oynamak”tı. Oyun oynamanın bizim için ne ifade ettiği üzerine düşünmemizi istediler. Ama önce hep birlikte bir oyun oynayacaktık.

Salonda bir çember oluşturduk. Sırayla 1’den 20’ye kadar saymamızı istedi. Belirli bir sıra izlemeksizin gelişigüzel sayacaktık. Aynı anda birden fazla kişi aynı sayıyı söylerse, en başa dönecektik. Oyunun amacı, birbirimizin varlığını hissetmek ve aynı frekansa gelmemizi sağlamaktı. Birkaç denemeden sonra başardık. Kristy, hata yaptığımızda neler hissettiğimize ve beden dilimize odaklanmamızı istedi: Utanıyor muyduk? Sinirli bir şekilde gülüyor muyduk? Hata yapmak güvenli olabilir miydi? Bu sorular bizi içgörüye davet ediyordu.

İkinci etap daha eğlenceliydi. Kulaktan kulağa oyununa benziyordu. Biri bir cümle söyleyecek, ardından hepimiz sırayla bu cümleyi tekrar edecektik. Ama bir püf noktası vardı. Herkes kendinden önceki kişinin yüzüne ve beden diline bakarak tekrarlayacaktı. Egzersizi tamamladıktan sonra Carolina, neredeyse hepimizin cümlenin ilk sahibinin vurgusunu taklit etmeye çalıştığını ve en doğru biçimde tekrar etmeye koşullandığımızı söyledi. Buna şaşırdım; çünkü haklıydı. Çalışmanın bu kısmı mükemmelliyetçi tarafımıza ayna tutuyordu.

Bir sonraki aşamaya geçerken artık merakım iyice uyanmıştı. Kristy, salonun köşesinde duran masayı odanın ortasına taşımamızı rica etti. Etrafına oturduk. Not almamız için her birimize birer kâğıt verdi. Oyun oynamanın zihnimizde çağrıştırdığı kavramları ve oynamayı sevdiğimiz oyunları paylaştık. Ardından yarım bırakılmış cümleleri tamamlamamız istendi: “Eğer tüm günü oyun oynayarak geçirecek olsaydım…(Ne yapardım? Nasıl hissederdim...vs)”

İlk turda hepimiz mantıklı (temkinli) cevaplar veriyorduk. İkinci tura geçtiğimizdeyse gruptan aldığımız cesaretle gerçek his ve düşüncelerimizi daha kolay ifade edebildiğimizi fark ettik. Yanıtlarımız, kendimizi yargılamayı bıraktığımızda yaratıcılığımızın daha rahat aktığını gösteriyordu. Aynı zamanda birbirimizin fikirlerinden ilham alıyorduk.

Atölyenin son bölümünde, bu kez masanın üzerine okuldaki el işi derslerini hatırlatan malzemeler koydular: rengârenk, farklı dokularda kartonlar, resimli etiketler, kurdeleler, makaslar, boya kalemleri ve yapıştırıcılar… Kristy, bize dağıttığı A4 boyutundaki kartonu zihnimizde ikiye bölerek bir tasarım yapmamızı istedi. İstediğimiz malzemeleri kullanmakta özgürdük; resim çizebilir, slogan yazabilirdik. Kartonun sol tarafı bırakmak istediklerimizi, sağ tarafıysa hayatımıza katmak istediklerimizi anlatacaktı.

Büyük bir hevesle çalışmaya başladık. Annelerinin oyun oynamaları için bir araya getirdiği kız çocukları gibiydik. Bir şeylerin özlemini çektiğimiz belliydi. O şey her neyse henüz geç kalmamıştık. Malzemeleri kibarca paylaşıp elden ele geçirirken gruba yeni katılanlar kendilerini tanıtıyor, hikâyelerini anlatıyordu. Bu esnada, diyalogların hiç beklemediğimiz kavşaklara saptığı da oldu. Bazen, birbirini tanımayan insanlardan oluşan bir topluluk, insanın özelini açması için daha güvenli bir ortam sunabiliyordu. Çünkü kimse kimseyi yargılayacak kadar tanımıyordu. O gün masada paylaşılanlar orada kalacaktı.

Zamanın nasıl geçtiğini anlamadım; iki saat su gibi aktı. Çalışmam bittiğinde önümdeki kartona şöyle bir baktım. Dile getiremediğim ne çok şeyi sığdırmıştım. Bir tarafına, kendimden şüphe duyan mükemmeliyetçi yönümü gömmüş; diğer tarafına, meyve vermiş bir hayat ağacı resmetmiştim.

Bakalım dallarında hangi meyvenin olduğunu tahmin edebilecek misiniz?