Londra’nın kırmızı telefon kulübeleri kadar ünlü, şehri özgün kılan kültürel sembollerinden biri de siyah taksileridir. “Black cab” olarak anılan siyah taksilerin şoförü olmak için 3 senelik zorlu bir eğitimden geçildiğini ben de yerleştikten sonradan öğrendim. Sadece trafik kurallarını bilmek yetmediği gibi, şehrin tüm sokakları tek tek ezberletiliyormuş.  


Mnümüzdeki 20 yılda Black Cab'lerin ortadan kalkabileceği tartışılıyor.Bir taraftan karbon emisyonlarını azaltma hedefini tutturmak için yeni taksilere dayatılan elektrikli araba koşulu  maliyetleri yükseltiyor. Diğer yanda yeni navigasyon teknolojileri sayesinde derin şoförlük bilgisine çok da ihtiyaç duymayan Uber/Bolt gibi alternatif taşıma şirketleriyle rekabet etmek giderek zorlaşıyor. Umarım geleneklerine düşkün İngilizler bu konuda bir adım atar ve taksilere sahip çıkarlar. Zira black cab’le seyahat etmek bana her zaman güven vermiştir. Hele kıdemli bir şoföre denk geldiysem, kültürlerine dair yeni şeyler öğrendiğim, keyifli sohbetler yanıma kâr kalır. Tıpkı geçtiğimiz gün olduğu gibi…


  Adresimi söyleyip, üzerine alternatif yol önerilerimi paylaşıp, üzerine bir de havaların güzelleşmesini fırsat bilerek her yerde aynı anda başlatılan yol çalışmalarına dair serzenişte bulununca şoförle otomatik olarak bir empati kurmuş olduk. Lafın arasında 24 senedir şoförlük yaptığından bahsedince “Ooo, kim bilir ne hikayeler biriktirmişsinizdir. Hiç anılarınızı yazmayı düşünüyor musunuz?” diye soruverdim. “Aslında evet, düşünüyorum,” dedi ve anlatmaya başladı: 


 “Bir keresinde sabaha karşı üçte duraktan çağırdıklarında yaşlı bir kadını evinden almaya gitmiştim. Kadın yürüteçle zar zor hareket ediyordu. Bana hastaneden aradıklarını ve orada tedavi gören eşini görmeye çağırdıklarını söyledi. Hastaneye vardığımızda resepsiyonun ışıkları bile yanmıyordu. Ortalıkta kimse yoktu. Arabadan inmesine yardım ettikten sonra eğer isterse kendisine içeriye kadar eşlik edebileceğimi söyledim. Kabul etti. Birlikte hastanenin ıssız koridorlarında bir görevli arayıp, nihayet bulduk. Eşinin olduğu kata çıktığımızda görevli hemşire beş dakika kadar önce hastayı kaybettiklerini ama son bir veda için odaya girebileceğini söyledi. Kadıncağız yıkılmıştı. Onu orada öylece bırakmaya içim elvermedi. Bekledim. Çıkınca kendisini evine bırakabileceğimi söyledim. 


Yolda arayıp durumla ilgili haber vermemi istediği herhangi bir yakını olup olmadığını sordum. Kimsesi olmadığını, eşiyle yetimhanede tanıştıklarını, çocuklarının da olmadığını söyledi. ‘Bir arkadaşım var ama onu da sabahın bu saatinde arayıp rahatsız etmek istemem,’ dedi. Evine vardığımızda isterse, yukarı çıkıp kendisine bir çay yapabileceğini söyledim. Acıyla karışık müteşekkir bir tebessümle kabul etti. Çayı hazırlayıp birlikte içerken bana eşiyle nasıl tanışıp evlendiklerinden ve birlikte güzel anılarından bahsetti. Sonra kendisine veda ederek çıktım. Tabii, hiçbir ücret talep etmedim.” 


 “İşte size anlattığım hiç unutamadığım bir hikayedir. Aslında komik olanlar da var. Hem de sürüyle. Siz olsanız komik olanlarını mı seçerdiniz yoksa hüzünlü olanlarını mı?” diye sordu. Ben de yazının başına oturduğum günkü ruh halime göre değişeceğini ama aslında hikayeler arasında ayırt etmeyeceğimi söyledim. Çünkü hayat da acısıyla tatlısıyla yaşanmıyor mu?  O gün taksi şoförünün anlattığı hikaye, dünyada hala iyi insanların var olduğuna dair inancımı tazeledi. “Dikkatli sürün ve güzel kalbinize iyi bakın!” diyerek veda edip, arabadan indim.